XVI - De donderslag

D e kaart laat een toren zien die in brand staat, verwoest wordt, uit elkaar spat. Een man en een vrouw springen ervan af, niet omdat ze dat willen, maar omdat ze geen keus hebben. Op de achtergrond zit een transparante, mediterende figuur die het bewustzijn als getuige vertegenwoordigt.

Misschien voel je je op dit moment tamelijk onzeker, alsof de grond beeft onder je voeten. Je zekerheid wordt op de proef gesteld, en dan heeft men van nature de neiging zich aan al het mogelijke vast te klampen. Maar deze innerlijke aardbeving is zowel noodzakelijk als enorm belangrijk - als je haar kunt toelaten, zul je sterker uit de puinhopen te voorschijn komen en meer open staan voor nieuwe ervaringen. Na de brand heeft de aarde nieuwe voeding; de onweersbui zuivert de lucht. Probeer de verwoesting van een afstand gade te slaan, bijna alsof ze iemand anders overkomt. Zeg ja tegen het proces, doe een stap in de goede richting.

Wat door meditatie heel langzaam gebeurt, kan door een luide, onverwachte schreeuw van de meester, in een situatie dat de discipel een vraag stelt en de meester opspringt en begint te schreeuwen, of hem een klap geeft of hem de deur uit gooit of over hem heen springt... Dergelijke methoden waren tot dan toe onbekend. Ze zijn louter te danken aan de uiterst creatieve inslag van Ma Tse, en veel mensen zijn dankzij hem verlicht geworden.

Soms is het om je dood te lachen: hij gooide iemand uit het raam van de tweede verdieping, en die man was alleen maar komen vragen waarover hij moest mediteren, En Ma Tse gooide hem niet alleen het raam uit, maar sprong hem achterna, liet zich bovenop hem vallen, ging op zijn borst zitten en zei: 'Begrepen?'!

En die arme stakker zei: 'ja' want als je nee zegt, gaat hij je misschien slaan of zo. Het is genoeg - zijn lichaam is gebroken en Ma Tse zegt, op zijn borst zittend: 'Begrepen?'

En hij begreep het echt, want het kwam zo plotseling, zo onverwachts - hij had het nooit kunnen bedenken.

(Uit: Isan: No footprints in the blue sky, hoofdstuk 4)