XVII - Stilte

Stil als een spiegel wordt het ontvankelijke uitspansel van de nacht, bezaaid met sterren en met een volle maan, weerkaatst in het nevelige meer eronder. Het gezicht in de lucht verkeert in diepe meditatie, een godin van de nacht die diepte, vrede en inzicht brengt.

Jje bent nu in een zeer waardevolle periode. Het valt je gemakkelijk innerlijk tot rust te komen, de diepten van je eigen innerlijke stilte te peilen tot op het punt waar ze de stilte van het universum raakt.

J e hoeft niets te doen, nergens heen, en alles wat je doet is doordrongen van je innerlijke stilte. Misschien voelen sommige mensen zich er onbehaaglijk bij, gewend als ze zijn aan al het lawaai en alle activiteit van de wereld. Dat geeft niet: zoek mensen op die een klankbord kunnen zijn voor je stilte of geniet anders van je alleenzijn. Nu is het moment om bij jezelf thuis te komen. Het begrip en de inzichten die je op deze momenten krijgt zullen zich later manifesteren, in een levensfase waarin je meer naar buiten treedt.

De energie van het geheel heeft bezit van je genomen. Je bent bezeten, jij bestaat niet meer, het geheel bestaat.

Dit moment, terwijl de stilte in je doordringt, kun je het belang ervan inzien, want het is dezelfde stilte als Gautama de Boeddha heeft ervaren. Het is dezelfde stilte als Tswang Tse of Bodhidharma of Nansen... Stilte heeft altijd dezelfde smaak.

De tijden veranderen, de wereld is voortdurend in verandering, maar de ervaring van stilte, de vreugde ervan, blijft hetzelfde. Dat is het enige waar je op kunt rekenen, het enige dat nooit sterft. Het is het enige dat je je diepste wezen kunt noemen.

(Uit: Zen: The diamond thunderbolt, hoofdstuk 1)